KurdîBiguherîne

Rengdêr 1Biguherîne

kel k-ya req

  1. gelek germ, zêde germ, wisan germ ku dikele
  2. kejel xezal , ask
  3. nêrî fehl, fel, beranê kelê, beranê ku ji bo tovandina mihan hatiye gihandin

Ji wêjeya klasîkBiguherîne

  • Geh şubhetê 'abidan bi daxwaz
    Herlehze digel kela girînê
    Evrengehe wî digote Zînê
    (Mem û Zîn ~1692, Ehmedê Xanî)

DijmaneBiguherîne

Biguherîne

WergerBiguherîne

Rengdêr 2Biguherîne

kel

  1. bêxwê yan kêmxwê, bosî, bêsû, bêsî

Bi alfayetên dinBiguherîne

Bide berBiguherîne

WergerBiguherîne

Navdêr 1Biguherîne

kel k-ya req

  1. agir, şewat, enerjî
    (bi taybetî "agirê" dilî)
    kela dilê min

Biguherîne

WergerBiguherîne

Navdêr 2Biguherîne

 
kel

kel , k-ya nerm

  1. birc, sûr, kele, keleh, kelhe, qela, qele, qeleh, qelhe,
    avahiyên mezin yên berê:
    Kela Dimdimê, kela Amedê, kela Hewlêrê

HevmaneBiguherîne

TêkildarBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Hevreha din ya kurmancî kelek (dîwarê dûr bûstanan/zeviyan), pehlewî kelek ji akadî [Peyv?] *keleku. Peyva erebî قلعة‎ (qel'et) jî ji akadî ye.

WergerBiguherîne

Navdêr 3Biguherîne

kel k-ya nerm

  1. kelûpel, tişt, hûrûmûr

WergerBiguherîne

Navdêr 4Biguherîne

kel k-ya req

  1. şeq, derz, kun, qul
  2. quz, navran, navpî, navçîm

WergerBiguherîne

Navdêr 5Biguherîne

kel nêr k-ya req

  1. ser, kulox
    kelek li gogê da.
  2. serê hût, serê rût

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-hindûewropî *gal- (hilû, rût, bêmû, kel, keçel), hevrehên kurmancî kele, kelle, kulox, hilû, farisî كل‎ (kel), كله (kelle), latînî calvus (> fransî chauve), rusî голый (goliy: rût), inglîzî callow, almanî kahl, holendî kaal, çekî û holý, slovenî gol, polonî goły...

WergerBiguherîne

TirkîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

kel

  1. keçel
  2. gewrik
  3. keçelok, kel, gurî, serzîzok
  4. rût
    kel tepeler
    girên rût
  5. rût