KurdîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

Navdêr 1Biguherîne

 
Di Wîkîpediyaya kurdî de gotarek li ser devê mirov heye.
Zayenda nêr a binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî dev dev
Îzafe devê devên
Çemandî devî devan
Nîşandera çemandî devî wan devan
Bangkirin devo devino
Zayenda nêr a nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî devek devin
Îzafe devekî devine
Çemandî devekî devinan
 
Devê jinekê (1)

dev nêr

  1. Kuna li leşî ya ku mirov tê re diaxive û dixwe.

Bi alfabeyên dinBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-îranî *zefen-/zefer-, hevreha kurmancî difin, avestayî zefen, farisiya kevin defen, belûçî دف (def) / دپ (dep), pehlewî dehan, farisî دهن‎ (dehen) / دهان (dehan: dev), دم (dem: hilm, henase, bêhn, nefes), soranî ده‌م / dem (dev).

Bi zaravayên dinBiguherîne

  • Soranî: dem(dem)
  • Feylî: dem
  • Zazakî: fek

WergerBiguherîne

Navdêr 2Biguherîne

dev nêr

  1. ber, hêl
    dev da çolê û çû. (Wî berê xwe da çolê û çû.)

WergerBiguherîne

DaçekBiguherîne

dev

  1. ba, bal, cem, nik

Biguherîne

WergerBiguherîne

TirkîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

dev

  1. dêw, hefrîd
  2. hût, hefrît, neheng, heydeh
  3. hût.
    Dev gibi bir adam.
    Zilamekî mîna dêwekî.
  4. mezin
    Dev bir yazar.
    Nivîskarekî zehf mezin.