KurmancîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

NavdêrBiguherîne

 
pêçiyeke kulbûyî

kul , k-ya nerm

  1. intihab, iltihab, inflamasyon, bakterî û mîkrobên xirab ketin leşî
  2. (mecazî) êş, jan, azar, nesaxî, nexweşî, brîna ku di laş de bi sedemên hundurîn şên hatiye
    Evîn kula dilî ye;
    kul û birîn
  3. leng, kulek, kuloke, qot, kût, kesê ku ji sedema lingek an her du linên wî bi gospe û terabe ne, nikane bidirûstî birê biçe
  4. derd
    Kula te çîye?

WergerBiguherîne

RengdêrBiguherîne

kul

  1. biêş, jandar, biazar, nesax, nexweş
    Lingê min kul e.

Bi alfabeyên dinBiguherîne

Ji wêjeya klasîkBiguherîne

  • Dikêşim jan û derda
    Lew min birin di kul
    Ji werdan ez bi êş im
    (Feqiyê Teyran ~1620)

Bide berBiguherîne

BikaranînBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

   Etîmolojiya vê peyvê nehatiye nivîsîn. Eger tu bi rastî bizanî, kerem bike bişkoka "biguherîne" ya di ser van gotinan re bitikîne û etîmolojiya vê peyvê binivîse. Çavkaniyên ku te ew etîmolojî jê girtiye jî binivîse.

Biguherîne

WergerBiguherîne

CînavBiguherîne

kul

  1. hemû, gişt, tev

HerwihaBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji erebî كل(kull), hevreha aramî כלל (kull), îbrî כלל (kull), akadî kelalu.

Biguherîne

WergerBiguherîne

HewramîBiguherîne

RengdêrBiguherîne

kul

  1. Guhartoyeke kull.

TirkîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

kul

  1. benî
  2. bende
  3. hulk, evd, hulûlk, qûl