KurdîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

RengdêrBiguherîne

şên

  1. sax, geş, jîndar (bi taybetî riwek anku gul û giya)
  2. jîngeh, meskûn

Ji wêjeya klasîkBiguherîne

Bi alfabeyên dinBiguherîne

HerwihaBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-hindûewropî *tkei- (ava kirin, şên kirin, çandin), proto-îranî *şê-, hevreh şên (şên, ava) ya pehlewî, şiti (jîngeh) ya avestayî, क्षिति (kṣití: (jîngeh) ya sanskrîtî û κτίζω (çandin, damezrandin, ava kirin). շէն (şên) ya ermenî û şen (xweş, bikêf) ji zimanên îranî hatine wergirtin.

WergerBiguherîne

LêkerBiguherîne

şên

  1. hêz / taqet yan hinêr yan derfet / delîv yan zanîn hebûn bo kirina tiştekî

HerwihaBiguherîne

HevmaneBiguherîne

TewînBiguherîne

-şê-

Biguherîne

WergerBiguherîne

NavdêrBiguherîne

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî şên şên
Îzafe şêna şênên
Çemandî şênê şênan
Nîşandera çemandî şênê wan şênan
Bangkirin şênê şênino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî şênek şênin
Îzafe şêneke şênine
Çemandî şênekê şêninan

şên

  1. Maneya vê peyvê hê nehatiye nivîsîn. Heke hûn maneya wê bizanin, kerem bikin binivîsin.

WergerBiguherîne

RengdêrBiguherîne

şên

  1. çapik, bi lez bi pirranî bo baran, biha hwd. Mînak: bihayê şên, barana şên

WergerBiguherîne