KurdîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

  •  IPA(kilîd): /ʃɪˈjɑːn/
  • Jihevqetandin: şiy·an

LêkerBiguherîne

şiyan

  1. karîn, kanîn, tiwanîn,
    hêz / taqet yan hinêr yan derfet / delîv yan zanîn hebûn bo kirina tiştekî

Bi alfabeyên dinBiguherîne

HerwihaBiguherîne

BikaranînBiguherîne

TewînBiguherîne

Lêker:

-şê-

EtîmolojîBiguherîne

hevreha soranî شيان(şيan) (şiyan: mimkin bûn), farisî شايستن‎ (şayesten: hêja bûn, hejî bûn, mimkin bûn), pehlewî û avestayî xşa-, sanskrîtî kşeyeti-, ji proto-hindûewropî *kşê- (zal bûn, serwer bûn) ku herwiha serekaniya van peyvan e jî: şah, şêr, şar, şehr.

Biguherîne

Bi zaravayên dinBiguherîne

  • Kurmancî: şiyan, karîn
  • Soranî: tiwan
  • Kurdiya başûrî: şiyan
  • Lekî:
  • Hewramî:
  • Zazakî: şayene, şayîş

WergerBiguherîne

NavdêrBiguherîne

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî şiyan şiyan
Îzafe şiyana şiyanên
Çemandî şiyanê şiyanan
Nîşandera çemandî şiyanê wan şiyanan
Bangkirin şiyanê şiyanino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî şiyanek şiyanin
Îzafe şiyaneke şiyanine
Çemandî şiyanekê şiyaninan

şiyan

  1. (fizîk) qabiliyeta karkirinê an veguhastina wizeyê.
  2. hêz, taqet, qewet

WergerBiguherîne