KurmancîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

CînavBiguherîne

 
Du kes bi hev re diavixin û cînavên "ez, min" û "tu, te" bi kar tînin.
Yekjimar Pirjimar
Mê û nêr ez em

ez

  1. kesa/ê ku dipeyive dema ku behsa xwe dike,
    kesa/ê ku tiştekî dibêje,
    kesê yekemyekjimar
    • ez û tu
    • Ez te dibînim.
    • Ez neçûm.
    • ez nasîm.

Ji wêjeya klasîkBiguherîne

  • Ez şefî'ê wî me roja mehşerê
    Dê vexwit ew tasek ava kewserê
    — (Mela Hisênê Bateyî: Mewlûd)

Bi alfabeyên dinBiguherîne

HerwihaBiguherîne

Forma çemandîBiguherîne

Bide berBiguherîne

TêkilîBiguherîne

JornavBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Hevreha zazakî ez, goranî/hewramî ez, tatî ez, talîşî ez, partî 𐫀𐫉‎ (ʾz), pehlewî 𐫀𐫗‎ (/ez/, /en/), osetî ӕз (æz), sogdî 𐫀𐫉𐫇‎ (əzú), peştûyî زه‎‎ (ze), avestayî 𐬀𐬰𐬆‎ (ezə) û 𐬀𐬰𐬇𐬨‎ (ezə̄m), hexamenişî 𐎠𐎭𐎶 (a-d-m, /edem/), sanskrîtî अहम् (ahám), ermenî ես (es), latviyayî es, lîtwanî , slaviya kevn ꙗзъ (yazŭ), bulgarî аз (az), novgorodiya kevn ѧꙁо (ęzo), rûsî я (ya), yûnanî εγώ (egó), latînî ego, portugalî eu, îtalî io, spanî yo, fransî je, norwecî eg / jeg, danmarkî jeg, swêdî jag, almanî ich, inglîziya kevn , inglîziya niha I (bixwîne: ay)... hemû ji proto-hindûewropî *éǵh₂.

Bo guherîna *ǵ ya proto-hindûewropî bi Z di zimanên îranî de, binêrin bo nimûne: zanîn, zer, mezin.

Di goranî/hewramî de peyv tenê di helbestên klasîk de maye, ji axiftina rojane winda bûye. Di soranî û farisî de ez ya bi wateya "ez" ya kurmancî nemaye lê min (bi farisî men) cihê wê jî girtiye.

Peyv bi forma xwe ya latînî ego wek peyveke derûnnasiyê ketiye piraniya zimanan û kurdî jî.

Çavkanî: Ludwig r. 175, Novák r. 164, Watkins r. 22, The Tower of Babel, Etymonline

Bi zaravayên dinBiguherîne

  • Soranî: min
  • Kurdiya başûrî: min
  • Hewramî: min
  • Zazakî: ez

WergerBiguherîne


Cureyê peyvê nehatiye dayîn: Alîkarî:Cureyên peyvan

Wek berkar

binêre: min

ZazakîBiguherîne

CînavBiguherîne

ez

  1. ez