KurdîBiguherîne

RengdêrBiguherîne

hil

  1. li jor, bilind
  2. geş, gur, xweş, hilkirî, vêxistî
    Agirek hil li serê çiyayî diyar bû.

Ji wêjeya klasîkBiguherîne

HerwihaBiguherîne

Bide berBiguherîne

Binêre herwihaBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Hevreha soranî هه‌ڵ (heł), pehlewî ul, zazakî er, partî hirz, avestayî ǝrǝδβa, sanskrîtî ऊर्ध्व (ūrdhvá), latînî arduus (bilind), arbor (dar), îrlendî ard, hîtîtî harduppi... hemû ji proto-hindûewropî *h₂erHdʰ- (bilind, mezin bûn, gir bûn). Bi maneya cihê bilind jî hatiye bikaranîn, we Helgurd, Hilwend, Hilberz ko nav ên çiyayan in.

WergerBiguherîne

Navdêr 2Biguherîne

hil

  1. hel an jî hilî, xişireke avzêrkirî ye ku bo xemilandin û zîneta jinan tê bikaranîn
    Wekî ristek hil û mircan
    Vebestî gerdene Leyla
    (Seydayê Tîrêj)

WergerBiguherîne

Navdêr 3Biguherîne

hil

  1. (riwekek û biharata wê) Binêre: hêl (3)