KurmancîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

Navdêr 1Biguherîne

 
şan

şan

  1. qalibê hingivî

Bi alfabeyên dinBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-hindûewropî *kh₂ónks (k-ya proto-hindûewropî di kurdî de dibe "s" yan "ş"), hevreha latviyayî šūna, albanî qengjë (şan), tokarî B kronkśe (hing, mêşa hingivî), yûnaniya kevn κνηκός (knêkos: zerê vebûyî), latînî canecon (zêr) û peyvên cermenî yên bi maneya "hingiv": inglîzî honey, almanî Honig, holendî honing, swêdî honung... (K-ya proto-hindûewropî di zimanên cermenî de dibe H.) Lê "hingiv"a kurdî ne hevreha wan e, li rûpela hingiv binere.

WergerBiguherîne

Navdêr 2Biguherîne

 
şanek

şan

  1. şe, şeh,
    firçeya mirov pê porê xwe hilû dike
  2. her tiştê wek wî

HerwihaBiguherîne

BikaranînBiguherîne

Lêker:


Navdêr:


Rengdêr:

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji zimanên îranî, bi pehlewî şanek, soranî û zazakî şane.

WergerBiguherîne

Navdêr 3Biguherîne

şan

  1. şeref, navdarî, meşhûrî

Ji wêjeyêBiguherîne

  • Ka Kurdistana min, ka ?
    Ka kesk û sor û zer, spî û gewhera min, ala Kurdistan ka?
    Ka şan û şerefa min?
    Ka Nasnameya min?
    — (Bayram Ayaz: Olimpiya 2004, ka Kurdistana min?, Kerkuk-kurdistane.com, 8/2004)

WergerBiguherîne

Navdêr 4Biguherîne

şan

  1. înşela, hêvîdar im ku

WergerBiguherîne

SoranîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

şan

  1. mil

Bi alfabeyên dinBiguherîne

ZazakîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

şan nêr

  1. êvar

TirkîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

şan

  1. nav, navûdeng, şan, şan û şeref