KurmancîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

NavdêrBiguherîne

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî baran baran
Îzafe barana baranên
Çemandî baranê baranan
Nîşandera çemandî baranê wan baranan
Bangkirin baranê baranino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî baranek baranin
Îzafe baraneke baranine
Çemandî baranekê baraninan
 
Baranek boş.

baran

  1. Ava ku ji ewran dikeve.
  2. Rijîna yan rijandina tiştekê/î ji esmanan: bombebaran, kîmyabaran.

Ji wêjeyêBiguherîne

Bi alfabeyên dinBiguherîne

kurdî-erebî: باران

NêzîkBiguherîne

TêkildarBiguherîne

Bide berBiguherîne

Binêre herwihaBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-hindûewropî *weh₁r- ("av, herikîn"), proto-îranî *waHr ("av, baran"), têkilî vare ("baran") ya avestayî, वार् (var "av") ya sanskrîtî, varan ("baran") ya pehlewî, уарын (warîn "baran") ya osetî, varan ("baran") ya zazakî, waran ("baran") ya hewramî, باران (baran "baran") ya farisî û soranî, gwarîş ("baran") ya belûçî. Hevreha vari ("av, şile") ya norsiya kevn û urinor ("xwe bin-av kirin") ya latînî.

Çavkanî: Horn p.36, Cheung p.406, Watkins p.100, MacKenzie P.132, Etymonline
hevreh: barîn

Bi zaravayên dinBiguherîne

WergerBiguherîne

Formeke navdêrêBiguherîne

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Çemandî barê baran

baran

  1. Rewşa çemandî ya mê a pirjimar a binavkirî ya bar.

SoranîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

baran

  1. baran

PolonîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

baran nêr

  1. Beran (pezên nêr)
  2. bêhiş, bêaqil

HevmaneBiguherîne

bêaqil: