KurdîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

fer

  1. kit, lib,
    yek ji du tiştên bi hev re, yek ji cotekê
    Ferek pêlava min ne diyar e.
    • Dibêjin gava bedewa Hollandayê Nezrî xanimê laşê yekî serbaz firkandiye, bêhemdî wê destê wê şemitîye nav doxîna ê serbaz û qêrînî bi wî ketiye. Tu nabê ferek gunê wî di nav destê Nezlî xanimê de perçiqîye, ê serbaz li kerê siwar kirine û berê wî dane nexweşxanê. — (Şaron Kardo-, Lawo wijdan nemaye haa! [arşîv], lotikxane.com21.11.06)
  2. ferd, kes, şexs

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji erebî [Peyv?].

WergerBiguherîne

RengdêrBiguherîne

fer

  1. ferz, muhim, giring, pêdviye, lazim
    Ya fer e es evru biçim sîkê.
    Ya fer e ez îro biçim sûkê.

WergerBiguherîne

FransîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

  •  IPA: /fɛʁ/
  • "du fer"

NavdêrBiguherîne

fer nêr (forma pirjimar fers)

  1. (kîmya) asin, hesin
  2. nal
    fer à cheval
    nala hespê
  3. ûtî
    fer à repasser
    utî
    Aujourd′hui je n′ai pas pu repasser parce que mon fer ne fonctionne plus.
    Îro min nekarî ûtî bikim lewra ûtîya min hêdihew kar nake.

InglîzîBiguherîne

DaçekBiguherîne

fer

  1. Binêre for.

KatalanîBiguherîne

LêkerBiguherîne

fer

  1. kirin

TirkîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

fer

  1. çirûsî, ronayî
  2. bînayî, beysûs, bêsûs, ronî, fer:
    gözümde fer, ağzımda diş kalmamış (di çavê min de bînayî, di devê min de didan nemane)
    gözlerimin feri azalmış (bînayên çavê min kêm bûne)