-im

  1. Paşgira kesîn bo kesê yekem yê yekjimar ger rayê lêkerê bi dengdarekê bi dawî bêt.
    Ez dikim, ez birim
  2. (bi taybetî bi soranî) ya / yê min
    canim, dilim
  3. Ji bo rêzgirtina mirovên pilebilind û malmezin û desthilatdar awayê gotina ê/a min.
    Mîrim, Şêxim, Xanim, Begim...

Ji wêjeya klasîk

biguhêre

Bide ber

biguhêre

Etîmolojî

biguhêre

Ji proto-hindûewropî *h₁ésmi (ji *h₁es-), proto-îranî *-em, hevreha im û -m yên kurmancî, farisî -em, soranî -(i)m, pehlewî -êm, partî -am, ermenî եմ (em), slaviya kevn єсмь, latînî sum, yûnaniya kevn εἰμί (êmî), îngilîzî am, lîtwanî esmu... Herwiha , -e û -in jî ji heman rehê *h₁es-proto-hindûewropî ne.