ebeden

  1. ta ebed, ebedilebed, hetahetayî, herherî, bêdawî, herheyî, miebed,
    tişta/ê ku bi dawî nayê,
    tişta/ê ku naqede,
    tişta/ê ku xilas nabe,
    tişta/ê ku namire
  2. qet, hîç

Etîmolojî

biguhêre

Ji erebî [Peyv?]: ebed + -en