kesûkar

  1. (malbat) xizm, xêzana mezin, lêzim, eqreba, ehl, mermalî, mirovên kesekî, heval û dost
    • - Em naxwazin biçin Swêdê, me gotiye te ku em dê biçin Elmanyayê. Pismam û kesûkarên min li Berlînê ne. — (Sidqî Hirorî: Ev keça min e, Kulturname.com, 8/2009)

Etîmolojî

biguhêre

Ji kes +‎ -û- +‎ kar.