KurmancîBiguhêre

RengdêrBiguhêre

adil

  1. Kesa/ê ku neheqiyê nake û naxwaze ku neheqî li xelkê bibe.
    Hevmane: dadperwer, dadmend, dadxwaz, biedalet, edaletxwaz
    • Sûreyê »Ummu l-kitab« madarê hedret sûr-i bî
      Paş-i Newşîrwan dibêm dê hakimê 'adil tû yî
      Mislê Hatim dê bi danê der cihan meşhûr-i bî
      (Dîwana Melayê Cizirî ~1640, Melayê Cizîrî)

Bi alfabeyên dinBiguhêre

HerwihaBiguhêre

Biguhêre

EtîmolojîBiguhêre

Ji erebî عَادِل(ʿādil), têkildarî edil û edalet

WergerBiguhêre

ZazakîBiguhêre

RengdêrBiguhêre

adil

  1. adil, kesê ku xwedî adaletê be[1]

ÇavkanîBiguhêre