KurdîBiguherîne

NavdêrBiguherîne

Zayendên mê û nêr ên binavkirî
Rewş Mê (yj.) Nêr (yj.) Mê û nêr (pj.)
Navkî xwecih xwecih xwecih
Îzafe xweciha xwecihê xwecihên
Çemandî xwecihê xwecihî xwecihan
Nîşandera çemandî xwecihê xwecihî wan xwecihan
Bangkirin xwecihê xweciho xwecihino
Zayendên mê û nêr ên nebinavkirî
Rewş Mê (yj.) Nêr (yj.) Mê û nêr (pj.)
Navkî xwecihek xwecihek xwecihin
Îzafe xweciheke xwecihekî xwecihine
Çemandî xwecihekê xwecihekî xwecihinan

xwecih mê û nêr

  1. Mirovê cihek hebe ji bo vehewyanê, rûniştvan, şênî, akincî, yê ku cihê xwe di derekê ra kirî.
    Ez li Duhokê xwecih im.[1]
    • Evê bûyerê xwecihên wan gundan û bi taybeti ew her çiwar heval gelek bi xemxistin û ew handan ku biryara xwe zû bicîbînin. — (Sidqî HirorîKurê Zinarê Serbilind, Weşanên Nûdem, Stokholm, 1996)
    • Ekradan zaf zulm û te'eddî (tehdarî û sitem) li xwecihan û re'iyyan dikirin û bîst û sih siwar dihatin û dibûne mêvanêd gundiyan. — (Mele Mehmûdê BayezîdîAmadekar: Jan Dost Adat û Rusûmatnameê EkradiyeWeşanxaneya Nûbihar2010, r. 116, ISBN 9789944360678)

Bi alfabeyên dinBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

xwe + cih

Biguherîne

WergerBiguherîne

ÇavkanîBiguherîne