KurmancîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

NavdêrBiguherîne

 
konek

kon nêr, k-ya nerm

  1. Perokê ku wek avahîbikaranîn, bi taybetî yê ji mûyê terşîkoçeran).
    Hevmane: çadir, xîvet, xîme, reşmal
    • Heroj koç e heroj çûn e
      Li ba Tme hilgirtin kûn e
      Di nêv qebran vedajone
      (Feqiyê Teyran ~1620)
    • Ji du istunan(stûn) heta neh istûnan kon heyîn. Ji neh istûnan zêdetir kon nabitin. E ko gelek jar e, du istûnî sê çar. Ed ewset(rewşa wî ne qenc ne xirab) jî pênc û şeş û heft. Ê ko axa ne û bi zêde dewletin û konê neh istûnî dibin. — (Mele Mehmûdê BayezîdîAmadekar: Jan Dost Adat û Rusûmatnameê EkradiyeWeşanxaneya Nûbihar2010, r. 125, ISBN 9789944360678)

Bi alfabeyên dinBiguherîne

HerwihaBiguherîne

Bide berBiguherîne

Biguherîne

EtîmolojîBiguherîne

Ji forma berê kûn — belkî kiribine kon ji ber ku kûn dişibit qûn yan jî zazakî kone tesîra xwe li devokên botî u reşwî kiriye — hevreha zazakî kone. Ji îraniya kevn *kau-na-.

Bi zaravayên dinBiguherîne

  • Soranî: xême, xêwet, çadir, reşmall
  • Zazakî: çadire, xeyme, kone, xêm, kum
  • Kurdiya başûrî:
    Kelhûrî: çadir, dewar, reşmall
  • Lekî: dewar, kurdemal, sêamal, çaer

WergerBiguherîne

SoranîBiguherîne

RengdêrBiguherîne

kon

  1. kevn, qedîm, ne