KurdîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

LêkerBiguherîne

kenîn (lêkera negerguhêz)
Rehê dema niha: -ken-
RP.
Niha
ez dikenim
tu dikenî
ew dikene
em, hûn, ew dikenin
Fermanî Yekjimar bikene
Pirjimar bikenin
Rehê dema borî: -kenî- / -keniya-
RP.
Boriya
sade
ez kenîm / keniyam
tu kenî / keniyayî
ew kenî / keniya
em, hûn, ew kenîn / keniyan
Formên din:  Tewandin:kenîn
 
Ev jin dikene.

kenîn lêkera xwerû, negerguhêz

  1. Ji kêfan deng jê hatin, dengê "hahahaaa" ji keyfan kirin.
    Nimûneyek bi deng:
    Haş bi haş kenya çavê kor çavê şaş kenya. (gotinên pêşîyan)

Bi alfabeyên dinBiguherîne

HerwihaBiguherîne

DijmaneBiguherîne

Bide berBiguherîne

TêkildarBiguherîne

EtîmolojîBiguherîne

ken + -în:

Ji proto-hindûewropî *khendh- ku tenê di zimanên îranî û zimanê ermenî de maye: pehlewî xendîten (kenîn) xendek (bişir, girnij, bişkurr), farisî خنده‎ (xende: "ken"), خندیدن‎ (xendîden: "kenîn"), sogdî xendent (ken) û ermenî խինդ (şadî, xweşî).

Biguherîne

Bi zaravayên dinBiguherîne

WergerBiguherîne

NavdêrBiguherîne

Zayenda mê ya binavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî kenîn kenîn
Îzafe kenîna kenînên
Çemandî kenînê kenînan
Nîşandera çemandî kenînê wan kenînan
Bangkirin kenînê kenînino
Zayenda mê ya nebinavkirî
Rewş Yekjimar Pirjimar
Navkî kenînek kenînin
Îzafe kenîneke kenînine
Çemandî kenînekê kenîninan

kenîn

  1. Maneya vê peyvê hê nehatiye nivîsîn. Heke hûn maneya wê bizanin, kerem bikin binivîsin.
    Mînakek bidin... (biguherîne)

WergerBiguherîne