KurdîBiguherîne

BilêvkirinBiguherîne

HokerBiguherîne

dih

  1. duhî, duh, do, roja berî îro

HerwihaBiguherîne

WergerBiguherîne

Navdêr 1Biguherîne

dih nêr

  1. (bi taybetî Elbistan) gund

EtîmolojîBiguherîne

Ji proto-îranî *desyu- (warê dijminan, welatê dijminan), hevreha sanskrîtî desyu- (dijmin), avestayî dexyu- (war, welat), farisiya kevn dehyu-, pehlewî dêh, دێ (dê: gund) ya soranî, dew (gund) ya zazakî û ده (dih: gund) ya farisî

Biguherîne

WergerBiguherîne

Navdêr 2Biguherîne

dih

  1. gidîşên çilû,
    texeyên çilû,
    gurzên çilû yên li ser hev
  • Ev [dih] ew çulî (belgên daran) in yên ku havînê dibirrin û datînin ser hev (dinijinin) daku nerizin û zivistanê wan wek alif didin pezî. Her bi vî şêweyî heliz û giya û alifên din jî ji bo terşî dinijinin. — (Rizgar Kêsteyî di Koma "Zimanê Kurdî" li ser Rûnameyê de, 8/2012)

HerwihaBiguherîne

WergerBiguherîne